Estou agardando pola autodeterminación da miña sombra,
plebiscito dos teus beizos mediante,
camiño do teu corpo.
Estou agardando por ese guión esquecido
onde os malos sempre gañan un sorriso
malgastando vida.
Agora que sabemos que podemos repetir
pero nunca será igual
podemos reincidir
na batalla perdida de bicarnos.
Se o mundo decide vivir de aluguer na supervivencia,
serás a raíña
da república do respirar por vontade popular.
Nunca son fácil,
nada é fácil,
neste vivir de grises
que intentan pasar por laranxas.
Perdinme camiño da meta
nun fraude de promesas
que ofertan abrentes que esvaran
na zona sucia.
Son todo aquel
que debes evitar
se non queres respirar,
acelerando.