CELOFÁN E TRISTURAS

Levo a tristura pegada no peito co lotite,
alumeada polas luces do Nadal
que fan un streep tees coas ausencias
que agroman penduradas das árbores.

Levo unha tristura que inviste en silencios,
os teus,os meus,os deles,
agochada no sorriso dunha bufanda
que pinta un ollar na caluga do condeado.

Levo a tristura coa voz tomada,
esquecida na cola do cine,
borracha na cea familiar,
cínica tras unha postal,
que porta unha granada de man
ateigada de desexos baldeiros.

INVERNÍA

Gañáchesme pola man, o día que preferín tocar o teu corpo á neve. Ao carón da tua pel, querida, quen precisa de gasóleo ou chemineas.
A friaxe entra polos pes vestida de Domingo, camiño do corazón.

ELEGANCIA

O´Miro

A tv tan só fala de alertas laranxas, a cidade durme ateigada de luces, os cativos envian mails intimidatorios ao Papa Noel e nos restaurantes celebran comidas de empresa onde esixen sorrisos de etiqueta.
Nestes días de friaxe querida, preciso que pases o ferro cos teus bicos por estes beizos enrugados.

SOMBRAS

O´Miro

Na "sombra do ceo" agochanse os nosos silencios
envoltos co celofán dunha tenda de agasallos
que sobrou, nun centro comercial que pecha por Nadal.
As casetes non se deben expor ao sol,
Decembro baila un blues acelerado cos teus pes frios,
os puñais son cativos no coiro da miña pel,
este poema naceu sen siso,
preso dunha canción.

Na "sombra do ceo" hai unha festa de luces de cores
envoltas no teito dun garito de madrugada
que expende, certificados de bohemia con moito xeo.
As lolitas perderon o preito dos lindes,
Papa Noel montou un club de amigos da cociña Provenzal,
teño unha bala metida entre os dentes,
estes versos son orfos,
dun Síndrome de Estocolmo.

Camiño torto polo pentagrama,
entrego acta de rendición,
vendo barato os restos de nada
sen ánimo de lucro.

CRÓNICAS (parisinas)

P.Torreira

Mirar a Amelie danzar na Caveau de la Huchette coas súas ratas, escoitar a Michel Leeb cantar a Frank no Petit Journal de Montparnase e bautizar co meu asentimento o día do Beaujolais Noveau traballando as ensinanzas do Franético, non deixa de ser unha boa inversión pra as miñas feridas e un catálogo de flores, que aos pes da lápida de Henri Beyle, depositei en Montmartre antes de asaltar o cabaret do Lapin Agile.
En París, lonxe destas lerias por censura na rede gabacha, socialicei o meu chapeau, mollei a Simonne de Beauvoir cun ging no Café de Flore,camiñei da man de Brice e Martín Romaña, vin a luz sair das torres que voaban dende as mans dos que nada tiñan, vomitei un verso na beira do Sena honrando a Boris Vian e por uns intres quixen ser outros, pendurado dos puñais da túa roupa interior con vistas.

FUXIDAS

Todo colle nun neceser, os meus non aseverativos, os teus si estacionados nun pintalabios, un fío dental de excesos, a derrota embargada na colonia ao fuxir, as cremas que enganan ao reloxo hidratando pasados e o resto do xabrón que sobrou dos corpos.
Todo e máis querida, colle nun neceser, camiño de París.

DE OFICIO...

O´Miro

Cando ti chegaches eu xa estaba de volta de todo, cun vale de desconto no peto do pantalón.
Nas tendas da vella venden bicos de sobre que non saben igual pero alimentan mentres a friaxe lévame a ti, cun latexar amnésico que agarda atopar as sobras da nada.
Camiñas por outros corpos, nun rio que quere ser ría, nun Domingo que non é festivo, buscando aquelo que perdiches aquel día, no que xogaches a gañar coas cartas marcadas do querer.
Na cidade contan que danzas no abrente cun sorriso forzado, buscando un avogado de oficio, corazón.

Pd:adicada ao Miro, ollada emprestada destas lerias.