ESCOLA (de calor)
Miro pasar as horas medindo o tempo nunha cervexa
e a derrota no tamaño das túas pernas.
A cidade aprende a suar en outono,
as lolitas surfean as pedras da vella
e os garitos, déixanse terrazas longas,
saias curtas e gafas de sol.
Compostela vive de aluguer nun anticiclón
onde afogan os costumistas
culpables de melancolías, magostos,
cine e poesía.
posted by Torreira at 19:40
3 Comments:
Espero que pouco lle quede a este tempo sostido non se sabe ben como...
Xa case apetecen unhas pingas.
Gustoume este poema deste outonovranceiro que estamos a vivir.
Grazas donas e cabaleiros por pasar as veces por aqui, aínda que faga frio.
Enviar um comentário
<< Home