Fálame sempre, alí onde se agocha o silencio cando quere berrar, nos dedos embargados sen vasos comunicantes, nas ganas de nada, nos días de choiva, na memoria caducada e nos bicos que tiramos ao lixo, antes de pasar o camión da recollida.
Fálame sempre, nos garitos onde presentamos a nosa dimisión, na droga que inhalei antes de verquela na túa pel, na canción que escoitamos cando perdemos e na frase secuestrada na memoria cando asubiamos, non me esquezas, non me esquezas.
Fálame sempre, na ditadura do estrato bancario, na guerra de costas a túa boca, no leito preconxelado e nas veces que repetimos mil mentiras para poder mal querernos.
Fálame sempre, nos hoteis onde pasabamos as horas contando barcos, nos cines onde sempre perden os malos, en todas as vidas que vives cando calas e nos kilómetros que mercas, para afastarte de min.
Ti xa sabes, que vivir é unha anécdota que aspira á dignidade, unha versión da canción que cantou a estrela de rock no backstage, un verso tuneado e unha habitación con vistas ao polo norte.
Ti xa sabes, que na derrota penduramos medallas, gastamos os freos, esvaramos no xeo e repetimos andares por rúas distintas.
Fálame sempre, gástalle o nome ao título do poemario, tira a chave ao rio, exíliame de min e mércalle un Domingo a este Luns, que entra alugando cromos repetidos.
P.Torreira
